Przedwiośnie i wiosna to okres najtrudniejszy dla strażaków, ponieważ bezmyślnie podpalane są tereny z suchą trawą, głównie łąki, przydrożne rowy i skarpy. Wypalanie nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, tylko pozostaje szkodliwym i niebezpiecznym przeżytkiem.

Pozbawienie ziemi naturalnej pokrywy roślinnej powoduje przyspieszenie jej erozji i wyjałowienie. W płomieniach giną nie tylko suche trawy, ale cały ich system korzeniowy, flora oraz bakterie i grzyby.



Wypalanie powoduje lokalne zanieczyszczenie powietrza. W płomieniach giną również zwierzęta. Z
akaz wypalania traw jest również jednym z wymogów dobrej kultury rolnej, których przestrzeganie jest wymagane między innymi w ramach systemu dopłat bezpośrednich i stanowi jedną z tzw. zasad wzajemnej zgodności – katalogu wymogów i ograniczeń, jakim podlegają rolnicy korzystający z tych dopłat.


Zgodnie z art 124 ustawy z dn. 16.04.2004r O ochronie przyrody (t.j. Dz.U.2016.2134 ), zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych, natomiast w myśl art. 131 pkt. 12 powołanej ustawy, kto wypala łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe podlega karze aresztu lub grzywny.